Noorwegen, Hardangervidda. 2008



Hardangevidda plateau

Augustus 2008 maakte ik de oversteek van zuid naar noord over de grootste hoogvlakte van Europa: De hardangervidda. Van Haukeliseter via Harteigen en langs de Hardangerjøkulen naar eindpunt Finse.

Na een moeizame busreis vanaf Oslo (slechte aansluitingen) en het nodige liften ben ik aan het eind van de middag bij Haukeliseter. Vanaf daar is het een paar honderd meter klimmen naar het hardangervidda plateau. Het blijft eind augustus nog vrij lang licht dus kan er na de lange reisdag nog lekker een paar uur gelopen worden totdat ik de tent opzet bij een klein meertje waar de wolken zich in spiegelen.

De temperaturen dalen s-'nachts tot net iets boven het vriespunt. We zitten ook boven de 1000 meter hoogte en ik ben blij dat het niet hard waait. Het zuidelijk deel van de vidda is erg fraai en rauwer dan het wat vlakkere noordelijke deel. Ik volg min of meer de route via Litlos richting Harteigen, de 'hoed' van de vidda.

Mist, wind en regen
Mist, wind en regen.

Vrijwel de gehele tocht staat er overdag een harde koude wind met regelmatig regen en veel mist: de hardangevidda op haar best. Vaak regenpak aan en goed zoeken naar beschutte plekjes voor de rustmomenten om even op te warmen bij een kop koffie en good-noodles. Op die momenten is het wel heerlijk om je eigen kookgerei bij je te hebben!

Het af en toe opentrekkende wolkendek geeft wel prachtige plaatjes van het landschap dat meeverandert met de wisselende belichting door de zon.

Zon op de bergen
Zon op de bergen

Ik schiet minder snel op dan verwacht. De weersomstandigheden en het af en toe lastige terrein kosten tijd. Op zich geen probleem. Mooie kampeerplekjes genoeg en (drink)water zat!

Zoals altijd bij bergen zie ik Harteigen al van verre. Het duur echter lang voordat ik echt aan de voet sta. Er is een route naar de top maar het is me te nat (glibberig) en te weinig uitzicht om de lastige klim naar de top te maken en ik daal af naar het dal richting het noorden. Grote sneeuwvelden met brede breuklijnen vragen soms om omwegen en een goede routeplanning. Vanaf Harteigen wordt het landschap gelooiender en groener en ook het weer wordt wat vriendelijker. Dat we een paar honderd meter zijn gedaald speelt daarin natuurlijk een rol.

Lunch met zicht op de Hardangerjøkulen.
Lunch met zicht op de Hardangerjøkulen.

De route vanaf hier richting Liset vind ik niet het mooiste deel. maar wanneer we weer gaan stijgen en langs de oostkant van de de Hardangerjøkulen trekken wordt het landschap weer schitterend. De pittige klim die omhoog leidt om richting de noordkant van de gletscher te kunnen komen, komt uit op een spectaculaire stenige rotsomgeving met een meertje in het midden, waar enig evenwichtgevoel wel van belang is. De zware wolken die me achtervolgen maar niet direct de kloof en gletscher kunnen passeren laat ik hier achter me.

Kamperen aan de voet van de gletscher.
Kamperen aan de voet van de gletscher.

Een laatste nachtje onder de rand van de Hardangerjøkulen is weer koud aangezien de wind vanaf de gletscher omlaag komt. Het maakt de omgeving niet minder spectaculair maar ik ben wel blij met de warme slaapzak.

Dan langzaamaan afdalen door het rotsige maanlandschap richting de DNT hut in Finse. En zoals altijd na een weekje wildernis zijn de warme douche en een verse maaltijd iets waar je de laatste wandeldag echt naar uitkijkt. Ook Finse heeft vanuit de hut een mooi uitzicht op de ijskap. Nog even nagenieten dus. Het is fijn om de

Finse
Finse

volgende morgen nog een paar uur in de trein te mogen zitten voordat het vliegveld van Oslo weer de echte drukte van het normale leven aankondigt.

 


© 2010 Hiking North