Noorwegen, Saltfjellet. 2010


Karakteristieke toppen markeren het Åselidalen
Karakteristieke toppen markeren het Åselidalen

Half augustus 2010. Kinderen zijn weer naar school en ik mag nog een dikke week aan de wandel. Saltfjellet-Svartisen staat op het programma. Ik start dicht bij Bodø (ter hoogte van de lofoten) en loop met een grote bocht in 7 dagen naar Glomflord. Na een zeer vroeg begin van de dag ben ik na de vliegreis Amsterdam-Oslo-Bodø en via nog een uurtje bussen, bij de ingang van het Åselidalen afgezet. Lekker nog een paar uur lopen voordat ik een plekje voor de tent ga zoeken. Het blijft nog erg lang licht zo noordelijk dus ik heb de tijd. De muggen zijn nog niet helemaal verdwenen maar erg veel overlast veroorzaken ze ook niet meer.

Zon en water.
Zon en water.

De rugzak met inhoud is lichter dan ooit! Nog geen 16 kilo inclusief eten en brandstof voor 8 dagen, en een mondvoorraad water. Ondanks dat ik weinig tijd heb gehad om me conditioneel voor te bereiden loopt het niet erg zwaar. Het is niet warm maar wel onbewolkt. Perfect wandelweer.

De vele riviertjes schitteren in de ondergaande zon wanneer ik een kampeerplekje vindt middenin het Åselidalen. De eerste 400 meter klimmen zitten er al weer op wat morgen scheelt. Ik kom deze tocht niet boven de 1000 meter. Maar door de scherpe dalen die allemaal zo rond zee-niveau uitkomen moeten er toch flink wat hoogtemeters overwonnen worden. Zo noordelijk als we zitten is alleen in de lagere delen wat berkenbos te vinden.

Na de tweede nacht duikt er 's-ochtends tot mijn vreugde en verbazing een kudde rendieren op voor mijn tent. Komen ze op koffie af?

Rendieren
Rendieren

Voorop loopt een groot wit exemplaar. Een wit rendier had ik nog niet eerder gezien en speelt een belangrijke rol in de verhalen van de Samen. De kudde is even uit zijn evenwicht maar na enige aarzeling verleggen ze hun koers en besluiten ze mijn tentje links te laten liggen.

Een uitstekend begin van de dag. De route richting Tverrbrennstua is het eerste stuk vrij zwaar en moeilijk lopen. Wanneer ik de kam van de lurfjellet kan oversteken wordt het landschap makkelijker begaanbaar. Helaas lopen er hier ook hoogspanningskabels door het landschap. Dat doet toch een beetje afbreuk. Nadat ik de grens van het nasjonal-park Saltfjellet-Svartisen ben overgestoken zijn we dit stuk cultuur gelukkig weer kwijt.

Berkenbos
Berkenbos

Na een fraai stuk fjell komt de lange afdaling naar het Beiardalen. Die moet overgestoken worden om aan de andere kant weer te gaan klimmen naar het gebied van de Svartise gletscher. Halverwege de afdaling begint een stuk berkenbos met een surealistische aanblik. Het is alsof de boomstammen tot halverwege zijn geschilderd. Zou dit de winterse sneeuwgrens markeren?

Het Beiardalen en parallel lopende Gråtådalen hebben veel zacht kalksteen en zitten daardoor vol met grotten.

Patronen in het kalksteen
Patronen in het kalksteen

Een bezoek aan zo'n grot is een natte, zandige en donkere aangelegenheid. Het geeft je echt het gevoel in het binnenste van de aarde te kruipen. Toerisme is hier nog weinig te vinden dus van gereguleerd bezoek aan de grotten is nog geen sprake. Het is er voorzichtig manoeuvreren om geen schade aan te richten.

Aan het eind van het Gråtådalen is het weer stevig klimmen om op de fjell te komen met een machtig uitzicht op de gletschertongen van het Simlebreen. Het langgerekte dal is bijzonder fraai ondanks de gereguleerde waterstromen ten behoeve van de waterkrachtcentrale van het Storglomvatnet. Ik besluit een extra nachtje te blijven en van het comfort van een kachel in de DNT hut gråtådalstua te genieten.

Rendierengewei
Het rendierengewei mag mee

Vanaf hier stijgt mijn route richting een echt maan- en gletscher landschap. Op het hoogste punt vind ik een enorm rendierengewei. Tsja... erg leuk voor thuis, maar zover zijn we nog niet. Het ding is loodzwaar en hoe groot is de kans dat ik het in het vliegtuig meekrijg? Toch besluit ik een poging te wagen en sleep het gewei mee.

Liftend bereik ik Glomfjord waar ik de volgende ochtend de bus neem terug naar Bodø die meanderend langs de kustlijn de fjorden volgt. Een warme douche en een echte maaltijd prepareren me weer voor de terugreis waar ik met enig kunst-en-vliegwerk het rendierengewei met het vliegtuig terug mee weet te krijgen.


© 2010 Hiking North