Schotland, Cairngorms. Mei 2010.


Larig Ghru
Larig Ghru

In mei 2008 heb ik een heerlijke tocht in stralend en warm weer gemaakt in hetzelfde gebied. Dat smaakte naar meer en dit keer gaat mijn jongste dochter mee. We krijgen een ander gezicht van de Schotse Cairngorms te zien. De mountain ranger service waar ik voor vertrek nog even mee ge-emaild heb liet al weten dat er nog gelanglauft werd in de hogere delen van het gebied. Inderdaad liggen passen nog vol sneeuw en zijn moeilijk door te komen. Gammele sneeuwbruggen moeten vermeden worden en vaak zakken we dij-diep weg in de sneeuw. Het maakt de tocht wel avontuurlijk.

Avondeten in het Rothiemurchus Forest
Avondeten in het Rothiemurchus Forest

Gelukkig begint de tocht makkelijker. Na via Edinbugh en Aviemore nog een stuk gelopen te hebben bereiken we een voor mij bekende kampeerplek aan het begin van de doorsteek door de Larig Ghru, de pas door de bergketen die de Cairngorms in tweeën snijdt. We leven de komende dagen van de smakelijke Noorse randsoenen als avondmaaltijd en zelfgemaakte ontbijtjes op basis van melkpoeder en havermout als ontbijt. Een licht verteerbare portie good-noodles zorgt tussen de middag voor een oppepper.

Even uitrusten
Even uitrusten

Wanneer we het hoogste punt van de pas gehad hebben en de wind minder sterk wordt doen vermoeidheid en de zon de rest. Toch hebben we stevig doorgelopen en zijn we al bijna ten hoogte van Devils Point. In de planning van de tocht waren we van plan om hier te overnachten en morgen een aantal munro's te gaan beklimmen tegenover de Ben MacDui. De aanwezige zachte sneeuw (2 tot 3 meter op de hogere delen!) maakt dit plan onmogelijk en we lopen door richting Derry Lodge waar we weer in het bos zitten.

Een addertje onder het gras
Een addertje onder het gras

alternatieve plannen

's-Nachts gaat het zo hard vriezen dat er 's-ochtends een dikke ijslaag aan de kanten dan de rivier ligt. We besluiten niet al te vroeg op te staan. We verkennen die dag de omgeving en maken alternatieve plannen nu we de hoogste delen moeten vermijden. We besluiten via Linn of Dee richting Blair Atholl te trekken. Het eerste deel van de dag is het een beetje een karrepad. Dat levert wel een grote adder op die bij temperaturen rond het vriespunt toch wat zon probeert te pakken. Hij laat zich dan ook rustig bewonderen.

Wanneer we de Geldie Burn doorwaadt hebben is het karrespoor verdwenen en komen we in een prachtige omgeving dat uitnodigt om de tent op te zetten. In de verte versmalt het landschap zich als aankondiging van de Glen Tilt kloof.

Kampeerplek aan de 'Allt an t-Seilich'
Kampeerplek aan de 'Allt an t-Seilich'

In de ondergaande avondzon krijgen we nog bezoek van een grote kudde herten die langs de berghelling aan het grazen is. We besluiten de volgende dag om voorlopig niet de kloof in te gaan maar hoog te blijven om te kijken of we een een gewei van een ree kunnen vinden. Door de vele sneeuwval en het ontbreken van wind en storm hebben de dieren weinig te eten kunnen vinden deze winter. Op veel plekken ruik je de dode dieren en we komen er ook veel tegen.

De hoogvlakte is is fraai maar ook moeilijk begaanbaar en na een halve dag struinen (en een stevige pauze) dalen we stijl af in de Glen Tilt.

Even rust voor de afdeling in de Glen Tilt
Even rust voor de afdeling in de Glen Tilt

Een bijzonder fraaie kloof waarin na iedere bocht het uitzicht weer veranderd. Een groot deel van de middag hebben we bezoek van een Golden Eagle. Een imposante schaduw die langs de berghelling scheert.

bewoonde wereld

Wanneer de kloof minder diep wordt keert ook het karrespoor terug en zien we langzaamaan mmer menselijke sporen zoals tekenen van bosbouw en hutjes. We zijn op tijd in Blair Atholl om de trein te pakken terug naar Aviemore waar we nog wat forse sneeuw en hagelbuien te verwerken krijgen.

Kampvuur
Kampvuur

Het kampvuurtje is niet makkelijk aan te krijgen doordat alles erg nat is. Het geeft uiteindelijk wel wat warmte maar onvoldoende om het in de wind echt behagelijk te krijgen dus we kruipen op tijd onder de wol.

Na een wat meer gecultiveerde tocht om Loch Morlich heen bereiken we ons Bed & Breakfast waar we op de heenweg al wat schone kleren hebben kunnen achterlaten. De laatste ochtend kunnen we nog vrij invullen voordat we weer op het vliegveld in Edinburg moeten zijn. Mijn dochter mag beslissen wat we gaan doen. Wat zou ze kiezen? De kasteelruine bij Loch an Eilein? Of toch nog een bergtopje in de omgeving beklimmen? Tot mijn schrik blijken we vroeg naar Edinburgh te vertrekken om te gaan winkelen. Tsja....


© 2010 Hiking North